xm@gz

Runners spend a lot of time in their heads.


2 Comentarios

Sangre de barro – Maribel Medina

Título: Sangre de barro (2014)
Autora: Maribel Medina

Portada

Portada

Paga a pena copiar e pegar a sinopse publicitaria do libro (amazon)

UN AGENTE DE LA INTERPOL Y UNA PATÓLOGA FORENSE DESCUBRIRÁN QUE EL BARRO LO SALPICA TODO EN EL DEPORTE DE ÉLITE.

Cuando la doctora forense Laura Terraux recibe en el instituto de patología de Chablais, Suiza, el quinto cadáver de una joven atleta procedente del centro de alto rendimiento de Les Diablerets, empieza a sospechar que algo siniestro se esconde detrás de esta sucesión de muertes. Janik Toledo, un joven corredor del centro, devastado por el repentino fallecimiento de la chica a la que amaba, deberá tomar la decisión más difícil de su vida. ¿Qué precio está dispuesto a pagar para triunfar? Thomas Connors, un atractivo agente de la Interpol con un pasado misterioso, se embarcará junto a Laura en una peligrosa investigación sobre el dopaje en el deporte de élite, un mundo opaco y mucho más turbio de lo que jamás hubiesen imaginado.

¿Quién se esconde detrás de estas muertes?

¿Hay algo de cierto en las leyendas milenarias sobre el diablo que circulan por Les Diablerets?

A veces los culpables parecen no tener cara.

Paréceme honesta, pois da o que ofrece, entretemento non pretencioso. É unha historia típica de investigación de policías, con aportacións da vida personal de cada un, con algo de acción e sexo. Como nota orixinal poderíamos ter o escenario no que se desenvolve a historia (principalmente Suiza e Francia) e que os delincuentes están relacionados co deporte (tráfico e administración de PEDs). E punto.

Está escrita de forma amena, sen barroquismos nin perderse en subtramas desviando a atención da liña argumental principal. A autora fai un esforzo por demostrar o traballo de documentación realizado tanto nas descricións das localizacións, menús de restaurante :P e da xerga propia de médicos e deportistas.

O dilema que se lle plantexa aos protagonistas deportistas (tomar PEDs ou non) está formulado de xeito algo simplista, pero pódese “perdonar” pois é unha novela de entretemento, non unha tese doutoral.

Tomei o libro con certas cautelas pero paréceme que dentro da súa categoría é un traballo moi decente.

Que non te despisten as referencias diabólicas na sinopse.


Deixar un comentario

Una historia de la guerra civil que no va a gustar a nadie – Juan Eslava Galán

Título: Una historia de la guerra civil que no va a gustar a nadie (2005)
Autor: Juan Eslava Galán

Portada

Portada

Cando eu estaba na escola, na asignatura de Historia sempre comezábamos estudiando o neolítico e as sociedades cazadoras/recolectoras; despois os exipcios, os romanos (qué fixeron por nos os romanos!?), e así… ate o século XX que en dúas semanas de maio, xa en época de exames, se ventilaba a I República Española, as revolucións de principio de século, a II República e así como quen non quere a cousa nin se nomeaba o advenimiento do réxime franquista. Para qué remexer o pasado?

De ahí o meu interese en este libro: por ignorante. Describe a situación política de España durante os últimos anos da II República así como as circunstancias que se aliaron para que se produxese o alzamento militar que levou a guerra. Describe e explica, baixo o seu punto de vista, pero non xustifica.

Tanto este autor como outros parecen ser da opinión de que as situacións económica, política e social de España en aqueles anos parecían confabularse para que rematase nunha guerra. Todos os actores semellaban estar nunha dinámica de negación do adversario e as súas razóns, xa non como entidade política, se non como suxeito de dereitos lexítimos.

Visto oitenta anos despóis é doado pensar ou imaxinar qué faría un se lle tivese tocado vivir na época, pero as diferenzas socio-económicas son tan diferentes que carece de sentido tal exercicio. Segundo os prexuizos políticos de cada persona, ésta situaríase nun bando, cos seus, cando en realidade e visto con algo de detalle, e coas referencias actuais, resulta ominoso pensar en concordar sen dúbidas ou reparos con calquera dous dous bandos en conflicto.

Polo tanto, opino, resulta noxenta a utilización de argumentos da época para xustificar hoxe en día posicións políticas amparándose en que persisten moitos dos problemas da II República. Existen paralelismos, similitudes, pero que haxa quen lle convén ver fantasmas do pasado, ou peor aínda, traer esos fantasmas para dun xeito populista agrupar aos acólitos podendo así presionar na dirección propicia aos seus interes políticos (económicos no fondo) resulta insultante.

O libro en si mesmo transcurre de xeito lineal durante o período da guerra deténdose en acontecementos e personaxes que tiveron significancia para o desenvolvemento dos feitos así como en algún outro utilizado, grazas a documentación e testemuños máis recentes, como fío narrativo de esos feitos. Contribúen estos últimos tamén a humanizar a guerra, a ver que morría xente con historias propias e non bonequiños nun taboleiro.

Tanto en este libro como en outros vese que foi unha guerra a española, que acabou como acabou pero ben puido ser ao revés, pois a planificación e execución dos plans (por ambos bandos) resultaba cando menos lonxe do que os exércitos modernos estaban xa a facer. Menos os rusos, o abandono da República por parte das potencias europeas estivo e liña co nivel de confrontamento as políticas de Hitler xa en aqueles anos previos a II WW.

Resultan tamén desagradables os que din que se non fose por Franco, por ternos 40 anos metidos nunha dictadura fascista nacionalcristiana, teríamos caído baixo o dominio bolchevique e o longo inverno ruso. Esto é moito supoñer. Máis ben creo que a República non tería sido neutral na WW II, e sabe diós cómo tería afectado esa situación ao futuro de España.


1 comentario

Encuentro Barefoot 2014

Aquí un par de crónicas do acontecido o pasado 13 e 14 de Xuño en Sant Joan Despí

Encuentro Barefoot 2014 | cualquierapuedehacerlo.es. Por @ssantiruizg (Santiago Ruíz)

e tamén

Encuentro Barefoot 2014 | Crónica del II Encuentro Barefoot. Por @blogdelrunner (Teodoro Vázquez)

A través de estas pódese acceder a outras crónicas do evento así como a vídeos e fotos demostrativos e informativos. Grazas a ambos.


Deixar un comentario

Crimen y castigo. Fiódor Dostoyevski

Título: Crimen y castigo (1886)
Autor: Fiódor Dostoyevski

portada na wikipedia [ru]

Y ahora sé que quien es dueño de su voluntad y posee una inteligencia poderosa consigue fácilmente imponerse a los demás hombres; que el más osado es el que más razón tiene a los ojos ajenos; que quien desafía a los hombres y los desprecia conquista su respeto y llega a ser su legislador. Esto es lo que siempre se ha visto y lo que siempre se verá. Hay que estar ciego para no advertirlo.

Ahí queda eso!

Un estudante que vive na miseria plántaselle no maxín a semente dunha posible saída da súa situación. O terreo no que cae a semente ferve con ideas entre revolucionarias e delirios de grandeza polo que Rodion Románovich Raskolnikov chega a conclusión de que cometer un crime que lle reportará beneficios económicos será o primeiro paso para unha vida con grandes proxectos.

Lamentablemente, para el, os seus plans topan co valado da realidade e vivimos toda a novela asistindo primeiro a xustificación argumentada do crime; despois as argucias para ocultalo; para finalmente o arrepentimento. Mellor dito, a asunción da responsabilidade do feito.

Paralelamente ao fío conductor do crime, o autor lévanos polas sutilezas e reviravoltas da mente humana. Utiliza a linguaxe con maestría situando personaxes que actúan poñendo trampas lóxicas e de razonamento tanto ao protagonista coma ao lector. Pero sobre todo verbaliza complexos sentimentos e construccións mentáis da nosa mente. Os diálogos que manten o protagonista co xuiz instructor do caso, co seu amigo e familia, con outros personaxes que tamén teñen cousas que ocultar,… son realmente dignos de ler e disfrutar pois analizan desde varios puntos de vista unha mesma situación (o crime, filosofía, o amor, a responsabilidade, a mentira, ideas políticas, organización social e económica) pero non describíndoa, se non a través do que opinan os personaxes.

A acción transcurre en San Petersburgo, unha das maiores cidades rusas na época en que foi escrita a novela, que é un personaxe máis, sendo descrita máis polo seu carácter e personalidade que físicamente ou como escenario. O río Neva, a plaza do Mercado, o tipo de vivendas e cómo se vivía nelas (moi interesante), o cheiro das rúas, o tipo de xente que as frecuenta… quedan retratados aquí.

A novela foi escrita inicialmente por entregas e publicada posteriormente como unha única obra. Quizás por esto, eu creo que se fai un pouco larga. Pódese dicir que hai escenas que non aportan nada a trama, pero quizáis si dotan de contexto e son aproveitadas polo autor para adentrarse en esos territorios que realmente fan da novela o que é: unha obra de referencia para autores futuros.

Personalmente resultoume interesante cómo o autor menciona de pasada, pero non sen querer, conceptos políticos e filosóficos que debían estar bulindo nos ambientes intelectuais da época e que nas décadas vindeiras terían unha influencia decisiva no devir dos acontecementos.

Trátase dun libro atemporal, que poderíase situar en calquer contexto social pois as voltas que lle da a cabeza o protagonista; os mal entendidos por falta de información ou polas suposicións (erróneas ou non) que fan os personaxes, todo esto claramente son patrimonio común do xénero humano.

Non pretendo aquí facer un ensaio sobre a novela, por espazo e limitacións intelectuais, pero aquí van unhas ligazóns para profundizar na obra:

Debo dicir que na miña lectura non fun quen de atopar todas as sutilezas e significados que nestas ligazóns se relatan. Pero que non te aparte da lectura desta novela a grandilocuencia das súas alabanzas e os debates filosóficos que de ela se derivan.

Para rematar, spoiler!:

“They wanted to speak, but could not; tears stood in their eyes. They were both pale and thin; but those sick pale faces were bright with the dawn of a new future, of a full resurrection into a new life. They were renewed by love; the heart of each held infinite sources of life for the heart of the other.”
– Fyodor Dostoevsky, Crime and Punishment, Epilogue

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 57 segidores