xm@gz

take the red pill


Deixar un comentario

Running like a girl. Alexandra Heminsley

Título: Running like a girl (2013).
Autor: Alexandra Heminsley.

Portada edición inglesa

Intereseime en ler este libro por coñecer o punto de vista de unha muller sobre o correr a pe. Non coñecía a autora, nin si era una recén chegada a esta afición ou ben unha experta que viña a poñer as cousas no seu sitio.

O libro gustoume, mellor dito, resultoume entretido lelo e agradable ler de primeira voz os problemas aos que se enfrentan as mulleres para correr. Máis aló de cuestións de intendencia (vestiario, saúde, …) os principáis problemas son de percepción social, por parte de homes e mulleres (machismo, vamos) e psicolóxicos da propia muller. Ela ten a sorte de vivir nun país relativamente avanzado nos dereitos e roles sociais da muller, pero con todo sentíase intimidada e cohibida cando empezou a correr. Era falta de confianza en si mesma, pero esa merma bebía de fontes diversas (que explica no libro), algunhas alleas a ela.

A autora estructura o libro en dúas partes.

Na primeira relata, en tono coloquial e desenfadado, cómo se fixo corredora cando xa pasaba dos trinta e cómo grazas a unha causa solidaria atopou a motivación para facelo. Fixoo nin máis nin menos que preparándose para correr un maratón (que xa hai que ser atrevido e inconsciente, esto engádoo eu).Fala de cómo cando somos pequenos correr é natural, dámolo por feito, pero cómo esquecemos utilizar ese don.
Cóntanos os problemas e dudas habituais que calquer correrdor, home ou muller, ten que afrontar. Menos algunhas particularidades, calquer persona se ve reflexada en uns e outros, son un ben común.
Na miña opinión novela un pouco o relato, pero está ben, é normal, para facer amena a súa historia. Tamén introduce anécdotas personáis que te fan sorrir por ser momentos complicados polos que tod@s pasamos relativizando a súa importancia.
Nesta primeira parte escribe moito a cerca de cómo se sinte e cómo percibe que a ven os demáis e cómo esta relación vai cambiando no tempo ate chegar a un cambio no xeito en que ela sinte a necesidade de correr, cambia a fonte da súa motivación.

Na segunda parte do libro dedícase a tentar de botar luz nos sitios que unha persona que non coñeza o que é correr pode sentir un vacío. Tenta desdramatizar o feito de correr, dicir que tod@s podemos facelo e faino explicando as cousas con palabras doadas de entender, traducindo a xerga dos corredores a palabras comúns.
Fai tamén un intento loable para derribar certos mitos (absurdos) que circulan no imaxinario común das personas que non corren.
Certo é que non comparto todas as súas opinións, pero o libro non desmerece por eso, xa que en xeral os consellos que da son de sentido común sen entrar en fonduras, explicando a individualidade de certas situacións e problemas que deben ser tratados por profesionáis.

Con todo é un libro recomendable para calquera, corra ou non, pois fala de espíritu emprendedor, de buscar a motivación para seguir, de superar problemas, …

Web da autora


Deixar un comentario

La carretera. Cormac McCarthy

Título: La carretera (2006)
Autor: Cormac McCarthy

Portada da primeira edición [wikipedia]

Trátase do segundo libro que leo de este autor, tras Meridiano de sangre, e aquí tamén fai gala da austeridade na hora de narrar o que acontece, permítese algún luxo nas descripcións do entorno, e segue a poñer a lupa en dellates moi concretos da acción, describindo minuciosamente aspectos irrelevantes para a historia, para o guión, pero que dotan de densidade ao escenario.

Os personaxes son descritos, sicolóxicamente, a través dos diálogos que manteñen durante a novela. Non abundan os personaxes, sendo un pai e o seu fillo case os únicos protagonistas.

Acontece a novela nunha era de desolación, de un mundo literalmente queimado, sen plantas e animáis vivos, e pai e fillo recorren un camiño da desolación hacia un hipotético lugar onde as posibilidades de supervivencia son maiores e, sobre todo, as probabilidades de non ser comidos sexan menores.

La fragilidad de todo por fin revelada. Viejos y preocupantes problemas desintegrados en la nada y la noche.

Sen chegar aos extremos de Meridiano de sangre, aquí o autor tampouco se priva de certas escenas macabras, pero son máis estremecedoras por crudas e verosímiles que por fantasiosas ou esaxeradas. Enfréntanos a un mundo literalmente espido con dous personaxes en continuo movemento e expostos ao frío e a fame. Son estos os outros dous protagonistas principáis.

Lo que podía soportar en el mundo de vigilia no lo soportaba de noche y permaneció despierto por temor a que el sueño volviera.

Non o pon fácil o autor, pero merece a pena. Non contarei aquí nada da historia, simple no seu desenvolvemento e que só é utilizada polo autor para contar cousas máis importantes, isto é, a relación entre o pai e o fillo xunto coas circunstancias do pasado, a penas debuxadas, que a condicionan.


Deixar un comentario

Todo lo que debe saber sobre la I Guerra Mundial

Título: Todo lo que debe saber sobre la 1ª Guerra Mundial: 1914-1918. Las campañas, personajes y hechos claves del conflicto bélico que cambió la historia del siglo XX.
Autor: Jesús Hernández

portada

Con un título así xa supoñía como ía a ser o libro, así que tampouco foi unha decepción. Para o meu gusto resulta demasiado ameno, coloquial e centrado en anécdotas e curiosidades.

Polo menos servíume para contextualizar e facerme unha idea da situación anterior a propia guerra. Políticamente foi unha guerra de alianzas e intereses máis complicada que a WW II.

Militarmente foi a constatación de que a tecnoloxía trocara o xeito de facer a guerra e os estrategas tiñan que facer fronte a este cambio (unhas veces con máis éxito que outras) a marchas forzadas. Non todos comprenderon esto polo xeito en que millóns de soldados foron utilizados durante as campañas.

A intendencia e organización na retagarda son claves para manter o pulso nas batallas e frontes en conflictos de esta escala, moitas veces a aniquilación do inimigo (literalmente) non é posible de xeito directo e físico, tendo que optar polo estrangulamento (metáfora) económico facendo imposible manter o esforozo da guerra. A día de hoxe, matar a distancia e con límites éticos son cousa do pasado grazas ao uso que podemos facer da tecnoloxía aplicada a matar. Esto chámase progreso ¬_¬

A otra cosa mariposa.

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 56 segidores