xm@gz

Runners spend a lot of time in their heads.


Deixar un comentario

Algún día este dolor te será útil – Peter Cameron

Título: Algún día este dolor te será útil (2007)
Autor: Peter Cameron

Portada

O autor fai un acercamento ao xeito de pensar dun adolescente (post-adolescente? xoven?) pertencente a un extracto social alto e que vive na cidade de New York (EE.UU.). Nin o nivel socioeconómico nin a cidade son detalles menores pois a tipoloxía dos problemas poderían ser comúns, pero cómo os enfronta así como os recursos a súa disposición e as solucións aos mesmos, xa non o son tanto. Vendo cine ou lendo novelas parecese que facer terapia fose tan común como ir mercalo pan. Non digo que non nos viñese ben a moitos, pero Manhattan e facer terapia están inextricablemente ligados

Nin o contexto, e moito menos o adolescente, son alleos a literatura, pero o autor retrata a esta persona nun momento importante da súa vida en que debe tomar certas decisións adultas. Debe tamén afrontar as consecuencias dos seus actos, facerse responsable da súa vida, pois quizáis xa é considerado adulto aínda que él non se teña por tal. Espérase de el un determinado tipo de comportamento do que renega (aínda que non ao estilo punk) ou do que non quere participar.

Está narrado en primeira persona para facernos partícipes do que realmente lle da voltas na cabeza e tamén do xeito en qué analiza as situacións, cales son as súas prioridades e tamén o que realmente lle fai sentir mellor, máis seguro e confortable. Esto xusto é o que está perdendo e que leva tan mal.
Meteduras de pata infantiles, algo de humor, cabezonería, síndrome de Calimero, falta de empatía, … hai un pouco de todo.

Información na web do autor

Reseñas:

Unha opinión positiva de El hada lectora e unha opinión non tan positiva de La hierba roja

Libros del Asteroide (editores), listado de reseñas

Opinións en Amazon


Deixar un comentario

Östfront

Título: Östfront (2013)
Autor: Dr. Shiva von Hassel

Portada en Lektu

Sinopse:
Segunda Guerra Mundial. Max Schreck, nigromante inmortal al servicio de poderes más allá de la comprensión humana, acompaña al ejército alemán en su lucha contra la Madre Rusia. Pero su viaje personal va más allá del impredecible resultado final de la guerra. Max Schreck persigue terminar el trabajo que inició años atrás en Auschwitz, donde torturó y acabó con la vida del rabino Loew. Ahora se enfrentará a Scholem, judío cabalista refugiado entre comunistas, que está dispuesto a consumar su venganza aunque le cueste la vida.

… e deixoume totalmente frío, indiferente. Rematei de lelo porque é un relato corto, pero non é o tipo de libro que me resulta interesante.

Baste dicir que o que máis me gustou foi o prólogo do libro (de Eduardo Vaquerizo). Esto é raro, pois soe ser un feixe de alabanzas sen límite hacia a obra que imos ler que normalmente fan máis dano que ben. Este non cae en ese erro.

Ucronía. Polo menos aprendín o nome dun concepto que coñecía, pero non o seu nome.

Pódese descargar gratuíta e legalmente en Lektu.


Deixar un comentario

American Gods – Neil Gaiman

Título: American Gods (2001)
Autor: Neil Gaiman
American Gods
Coas referencias e premios recibidos por este traballo

Hugo Award for Best SF/Fantasy Novel
Bram Stoker Award for Best Horror Novel
Locus Award for Best Fantasy Novel
Nebula Award for Best Novel

non cabía menos que esperar o mellor dela e debo dicir que me resultou entretida e tamén interesante, pero a parte que máis me gustou foron dous contos case metidos con calzador que están marxinalmente implicados na trama principal, pois transmiten mellor o sentido máxico da obra e transportante realmente a esas realidades alternativas.

Non é un road book, mais os protagonistas non paran de moverse por EE.UU. para levar a cabo a súa misión: reclutar adeptos e apoios para unha guerra que se aproxima, unha tormenta de verdade, unha guerra entre os vellos e os novos deuses. Sombra, un home recén saído do cárcere, vese utilizado polo bando dos vellos en esta misión pero pouco a pouco o seu papel cobra protagonismo ate converterse en peza fundamental do número de máxia que se nos presenta.

En esta viaxe parecese que o autor deixa atrás situacións e personaxes dos que quererías saber máis, pero finalmente fía toda a historia dun xeito maxistral nun par de capítulos. Non só remata co argumento principal se non que fai confluír varias historias de xeito verosímil sen retorcer ou forzar ningunha situación. Entre os dous contos sinalados e a forma de rematar o libro xa me fixeron valorar altamente o mesmo. Non é doada tal cousa.

Durante o libro os diferentes protagonistas cóntannos cómo afrontan a súa situación sendo desplazados polos deuses modernos; cómo se sentían antes e sobre todo cómo eran considerados polos humanos, qué esperaban deles e cómo interactuaban. O autor describe o xeito en que nun inicio foron creados os deuses como unha necesidade, como producto dos humanos. Varias culturas diferentes que crean deuses a medida das súas situacións cotiás, materializándose finalmente como realidades cognoscibles.

Los dioses mueren. Y cuando mueren de verdad nadie los llora ni los recuerda. Las ideas son más difíciles de matar que las personas, pero también se pueden eliminar, en definitiva.

Entre certo hastío, resignación e cinismo móvense os protagonistas pero sempre co orgullo propio dun deus, unha chama que se resiste a morrer.

A continuación un par de citas extraíadas do libro. AVISO/ACHTUNG/WARNING!Non son spoilers da historia propiamente ditos, e creo que merecen ser reseñados, aviso por se alguén non quere lelos. Son reflexións de algún dos personaxes:

Sobre a hipocresía e cómo nos protexemos (xustificamos) do mundo exterior…

Hay historias que son verídicas, en las que el relato de cada individuo es único y trágico, y lo peor de la tragedia es que ya la conocemos, y no podemos permitirnos el lujo de sentirla en profundidad. Fabricamos una concha en torno a ella igual que hacen las ostras con un molesto grano de arena, que cubren con capas de nácar para poder asimilarlo. Y de este modo andamos por la vida, un día sí y otro también, inmunes al dolor y a la pérdida ajenos. Si llegara a tocarnos nos convertiría en tullidos o en santos; pero la mayor parte de las veces no llega a tocarnos. No podemos permitirnos ese lujo.

… sobre enfrentarnos, sen poder eludilas, as nosas miserias no momento final

No siempre recordamos las cosas que no hablan bien de nosotros. Las justificamos, las cubrimos con vistosas mentiras o con el espeso polvo del olvido. Todas las cosas que Sombra había hecho a lo largo de su vida y de las que no se sentía orgulloso, todo aquello que desearía haber hecho de otro modo o no haber hecho se le vino encima como un torbellino de culpa, remordimiento y vergüenza, sin que pudiera eludirlo de ningún modo. Estaba desnudo y abierto en canal como un cadáver sobre una mesa de autopsias, y Anubis, el oscuro, el dios chacal, era el forense, el fiscal y el juez.

O libro é unha novela, unha invención, non unha tese sobre deuses, relixións, orixes do universo… Por si non estaba claro ;)


Deixar un comentario

No es país para viejos – Cormac McCarthy

Título: No es país para viejos (2005)
Autor: Cormac McCarthy

portada

Estás disfrutando. Estás cazando, solo, no deserto. Sin éxito. Pero nun momento convérteste na presa. Estás atrapado nunha situación que non buscabas, unha vez dentro tes que sacar proveito. É o teu instinto. Pero debes asumir as consecuencias.

Cando rematei o libro deixoume unha sensación de máis indeferencia que anteriores libros do autor – La Carretera e Meridiano de Sangre-, non indiferencia total, se non que non abondaba tanto na psicoloxía dos personaxes e trasfondo vital e sí máis na trama. Pero desde entón lin un par de libros máis e por comparación debo decir que este está a outro nivel, non ao nivel dos citados anteriormente (na miña opinión), pero si a un nivel superior a media, a superficialidade e lixeireza que nos desbordan. Perdón, quixen dicir falta de talento.

Non sei si se deben atribuir como propias do autor as opinións dos personaxes, eu creo que non, pero como o sheriff fala en primeira persona non podo evitar pensar que o autor me quere transmitir o seu mensaxe. Este sheriff está a punto de xubilarse e explícanos, mentras vai tentando resolver o caso, a súa traxectoria personal, qué o fixo o home que é, os valores nos que foi criado e o xeito en que se foi transformando a sociedade durante estos anos. Sen dúbida é o máis interesante do libro, para min, e fálanos desde unha posición de degradación moral da sociedade, de falta de respeto polos valores establecidos, unha postura conservadora ao fin. Sin embargo, o sheriff admite que esto sempre foi e será así, que os vellos non entenden aos novos e que calquer tempo pasado pareceu mellor.

A historia en sí tráta de unha persecución múltiple entre un tipo con mala sorte, cazarecompensas, axentes da lei, narcos, ….

Está escrito no estilo propio do autor, polo que se é o primeiro que les del pode que che coste un pouco pillarlle o ritmo.

Deixo aquí unha reseña, en inglés, máis completa e descriptiva do estilo do autor e a significancia da obra. Creo que debería dedicar máis tempo a traballar e escribir estas reseñas, pois comparto moito do que di a citada, pero levaríame semanas chegar a ordenar as palabras na miña cabeza para poder escribilas :P

Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 66 segidores