xm@gz

Runners spend a lot of time in their heads.


Deixar un comentario

Daisy Miller – Henry James

Título: Daisy Miller (1878)
Autor: Henry James

portada da primeira edición [wikipedia]

As convencións sociais dunha época contribúen a fixar os roles que cada individuo debe asumir. Canto máis estricto sexa o cumplimento de ese deber, máis evidentes resultarán as transgresións da regla e máis conservadora a sociedade que as segue (por definición).

Daisy Miller é unha rapaza de New York (EE.UU.) que veu con parte da súa familia a vivir a Europa. Non é unha emigrante -xa a fináis do XIX a emigración era en sentido inverso- se non pertencente a unha nova familia rica que ven de xira a Europa a residir en hoteis de luxo e facer vida social. Sobre todo a facer vida social e a ver si se lle pega algo de glamour.

Desgraciadamente Daisy ten un comportamento e personalidade que non encaixan en ese ambiente, non por vontade propia, se non porque non se considera que se comporte como debe. Só o feito de ser unha moza “americana bonita e coqueta” lle permite certas licenzas e a protección masculina.

Este relato breve sobre Daisy Miller mostra con dúas pinceladas, ao xeito en que o Gran Gatsby o faría máis tarde, o esquema mental dunha época, o tipo de vida que se permitía levar certa élite, os seus usos e hábitos e sobre todo os roles sociáis asumidos e os impostos.

O narrador (que supoñemos un home) escribe con delicadeza, con sutileza, desde o punto de vista de alguén que participa do ideal que encarnan os protagonistas, con ese aire de sentirse no cumio da escala social e que precisa facer ostentación de esa “superioridade” e incluso inferir de ela unha superioridade moral e intelectual.

A protagonista non é retratada como unha heroína revolucionaria ou transgresora, non, é retratada tal como a ven o resto dos protagonistas. Lixeira, vulgar, impropia. Tampouco creo que sexa xusto xulgar cos ollos das nosas convencións e roles actuais o xeito de comportarse en épocas tan diferentes, pero sentíame incómodo en ese mundo que describe a novela.


Deixar un comentario

‘Así trafiqué 31 tortugas bebé para un vídeo de Amaral’ | Cultura | EL MUNDO

‘Así trafiqué 31 tortugas bebé para un vídeo de Amaral’ | Cultura | EL MUNDO.

Este artigo é de opinión. A miña.

Está mal utilizar unha especie animal en perigo de extinción para… o que sexa, incluído facer un vídeo musical.
Está mal aproveitar un feito totalmente alleo ao citados (atrévome a decilo) para atizarlles porque non compartes a súa ideoloxía, para simplemente desacreditar a súa faceta de xente comprometida na defensa das súas ideas porque non son as túas.

Estou suscrito a varias Fontes RSS, entre elas a de “Cultura de El Mundo”. Ate hoxe. Si xa o titular me parece o típico exemplo de titular garfo (truco barato) empleando xuntas as palabras “traficar” e “bebé“, engádase tamén o nome de un grupo moi coñecido en España e América tanto polo seu traballo musical como pola implicación personal en campañas de apoio a causas sociáis.

Resumido, a nova ven a dicir que a productora do vídeo musical para unha canción contratou a outra persona para que lle conseguise tartarugas pequeniñas. Resulta que esas tartaruguiñas están en perigo de extinción. Alguén no seu sano xuizo cree que Amaral (Eva e Juan) tiñan coñecemento de que esas tartarugas estaban protexidas?
Lendo a noticia parecese que a productora pedise explícitamente dita especie de tartaruga ou peor, que Amaral pideu esas tartarugas para o seu video. Amaral, esos cínicos e hipócritas asasinos de tartarugas. Non sei en qué condicións se levou a cabo a rodaxe do video promocional, pero escribo esto polo feito periodístico, non por ter utilizado unha especie protexida. Creo que son feitos independentes que merecen unha valoración propia sin que esta opinión lle reste relevancia a utilizar as tartarugas indebidamente. Hai situacións na que é axeitado e ven ao caso utilizar animáis? É ético?

Esto esquecereino dentro duns días, igoal que a nova, pero non creo pecar de susceptible cando leo novas redactadas de este xeito. Que outros tamén o fan? por suposto, é un mal extendido, pero hoxe sentín a necesidade de denuncialo públicamente. Non o fago na súa web pois non estou dado de alta como usuario.


Deixar un comentario

Rompecabezas – Laura Rivas Arranz

Título: Rompecabezas (2013)
Autor: Laura Rivas Arranz

Portada


É posible que este libro me pillase a min con un barullo na cabeza, con moito ruido de cousas dando voltas, pero ao sentarme e lelo todo eso desaparecía. Quizáis porque ao ler as vivencias da infancia que narran os protagonistas fose transportado no tempo ate aqueles anos, deixando atrás as ocupacións do presente. Pero o silencio facíase presente.

O libro transcorre hoxe, nas casas dos protagonistas, e ante unha caixa de fotografías no día do cumpleanos de unha delas. Estas fotografías actúan como resortes que traen aqueles momentos pasados a memoria e sérvenlle a autora para guiarnos nas vidas de estos rapaces e para fíar a historia.
No tempo presente cada un afronta unha situación vital que ven marcada por aqueles tempos pasados, xa sexa por cómo se forxou o seu carácter ou ben por decisións tomadas.

O título do libro quizáis hai que tomalo no sentido literal da palabra composta :P polas situacións anímicas que teñen que vivir os protagonistas.

Desexos de liberdade, confianza nun mesmo, perseguir os soños, existencialismo, autoafirmación, realización personal… son sentimentos e forzas exploradas grazas a esta historia.


Deixar un comentario

Berlín, la caída:1945. Antony Beevor

Título: Berlín, la caída:1945 (2002)
Autor: Antony Beevor

Portada


Ante este título, poderíase pensar que estamos ante unha versión ampliada do que conta a wikipedia, pero este autor é coñecido por mostrar un escenario que vai máis aló dos feitos históricos xa coñecidos. Desde que tivo acceso a personal e os ficheiros de documentos desclasificados dos arquivos rusos, puido narrar con detalle e nova perspectiva aspectos claves da primeira parte do século XX. Non só tivo acceso a ficheiros militares, se non a todo tipo de documentación como son partes dos servizos diplomáticos, cartas dos soldados, informes de interrogatorios do NKVD, etc.
Moitos de esos documentos conteñen referencias personáis que dotan ao relato do aspecto humano que o acontecemento histórico asolaga. Seguir lendo

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 58 segidores