xm@gz

Runners spend a lot of time in their heads.


Deixar un comentario

No es país para viejos – Cormac McCarthy

Título: No es país para viejos (2005)
Autor: Cormac McCarthy

portada

Estás disfrutando. Estás cazando, solo, no deserto. Sin éxito. Pero nun momento convérteste na presa. Estás atrapado nunha situación que non buscabas, unha vez dentro tes que sacar proveito. É o teu instinto. Pero debes asumir as consecuencias.

Cando rematei o libro deixoume unha sensación de máis indeferencia que anteriores libros do autor – La Carretera e Meridiano de Sangre-, non indiferencia total, se non que non abondaba tanto na psicoloxía dos personaxes e trasfondo vital e sí máis na trama. Pero desde entón lin un par de libros máis e por comparación debo decir que este está a outro nivel, non ao nivel dos citados anteriormente (na miña opinión), pero si a un nivel superior a media, a superficialidade e lixeireza que nos desbordan. Perdón, quixen dicir falta de talento.

Non sei si se deben atribuir como propias do autor as opinións dos personaxes, eu creo que non, pero como o sheriff fala en primeira persona non podo evitar pensar que o autor me quere transmitir o seu mensaxe. Este sheriff está a punto de xubilarse e explícanos, mentras vai tentando resolver o caso, a súa traxectoria personal, qué o fixo o home que é, os valores nos que foi criado e o xeito en que se foi transformando a sociedade durante estos anos. Sen dúbida é o máis interesante do libro, para min, e fálanos desde unha posición de degradación moral da sociedade, de falta de respeto polos valores establecidos, unha postura conservadora ao fin. Sin embargo, o sheriff admite que esto sempre foi e será así, que os vellos non entenden aos novos e que calquer tempo pasado pareceu mellor.

A historia en sí tráta de unha persecución múltiple entre un tipo con mala sorte, cazarecompensas, axentes da lei, narcos, ….

Está escrito no estilo propio do autor, polo que se é o primeiro que les del pode que che coste un pouco pillarlle o ritmo.

Deixo aquí unha reseña, en inglés, máis completa e descriptiva do estilo do autor e a significancia da obra. Creo que debería dedicar máis tempo a traballar e escribir estas reseñas, pois comparto moito do que di a citada, pero levaríame semanas chegar a ordenar as palabras na miña cabeza para poder escribilas :P


Deixar un comentario

La devoción del sospechoso X – Keigo Higashino

Título: La devoción del sospechoso X (2005)
Autor: Keigo Higashino

Portada

¿No crees que lo más extraño es que nos obcequemos tanto con ello?

Esta cita do libro, dita por un dos detectives investigadores do caso, resume bastante ben o meu sentir ao ler a novela.

Ao principio do libro asistimos a un asasinato, un asasinato con mensaxe, pois o morto merecíao, ou polo menos tampouco pasa nada por matalo pois o tipo non parecía boa persona. Este tipo de prexuizos están repartidas por toda a novela. O autor desliza xuizos de valor sobre cuestións de orde moral aplicadas aos protagonistas de xeito que a través de elas podemos intuír o xeito de pensar dun xaponés, pois entendo que o autor retrata a súa sociedade igual que describe os lugares onde transcurre a novela. Tanto a forma de escribir como os abondantes diálogos permiten que rápidamente te deixes convencer de que realmente estás en Xapón, quizáis moitos dos clichés sobre esa sociedade non o son tanto e sí descripcións atinadas, tanto nos aspectos que un poida considerar dignos de admirar como os que non o son tanto.
A novela en si resulta entretida pero o caso está artificialmente embarullado e o autor fai que os investigadores cheguen a formular hipóteses de xeito inverosímil (en palabras propias dos protagonistas) sen fundamento racional, simplemente con unha mirada, un comentario banal, móntanse unha película tremenda.
Para o meu gusto case se trata de unha parodia, pois algúns diálogos e interxeccións caen tamén na hipérbole. Os xaponeses igoal son así e simplemente é este o estilo propio na súa literatura.

Kusanagi lo miró fijamente un instante y luego bajó la cabeza. —Yukawa, te lo pido por favor, déjate ya de enigmas, ¿vale?

Pois eso mismo, pero repito que se lee fácil, e se deixamos a parte os trucos que utiliza o autor para xustificar a trama, a historia está ben fiada e resolta.

 

Sinopse
Yasuko Hanaoka, madre soltera y divorciada, pensaba que por fin se había librado de su ex marido. Pero cuando éste aparece un día ante su puerta, en un complejo de apartamentos en Tokio, la escena se complica y el ex marido acaba muerto en su casa. Madre e hija lo han estrangulado…. máis info


Deixar un comentario

Daisy Miller – Henry James

Título: Daisy Miller (1878)
Autor: Henry James

portada da primeira edición [wikipedia]

As convencións sociais dunha época contribúen a fixar os roles que cada individuo debe asumir. Canto máis estricto sexa o cumplimento de ese deber, máis evidentes resultarán as transgresións da regla e máis conservadora a sociedade que as segue (por definición).

Daisy Miller é unha rapaza de New York (EE.UU.) que veu con parte da súa familia a vivir a Europa. Non é unha emigrante -xa a fináis do XIX a emigración era en sentido inverso- se non pertencente a unha nova familia rica que ven de xira a Europa a residir en hoteis de luxo e facer vida social. Sobre todo a facer vida social e a ver si se lle pega algo de glamour.

Desgraciadamente Daisy ten un comportamento e personalidade que non encaixan en ese ambiente, non por vontade propia, se non porque non se considera que se comporte como debe. Só o feito de ser unha moza “americana bonita e coqueta” lle permite certas licenzas e a protección masculina.

Este relato breve sobre Daisy Miller mostra con dúas pinceladas, ao xeito en que o Gran Gatsby o faría máis tarde, o esquema mental dunha época, o tipo de vida que se permitía levar certa élite, os seus usos e hábitos e sobre todo os roles sociáis asumidos e os impostos.

O narrador (que supoñemos un home) escribe con delicadeza, con sutileza, desde o punto de vista de alguén que participa do ideal que encarnan os protagonistas, con ese aire de sentirse no cumio da escala social e que precisa facer ostentación de esa “superioridade” e incluso inferir de ela unha superioridade moral e intelectual.

A protagonista non é retratada como unha heroína revolucionaria ou transgresora, non, é retratada tal como a ven o resto dos protagonistas. Lixeira, vulgar, impropia. Tampouco creo que sexa xusto xulgar cos ollos das nosas convencións e roles actuais o xeito de comportarse en épocas tan diferentes, pero sentíame incómodo en ese mundo que describe a novela.


Deixar un comentario

‘Así trafiqué 31 tortugas bebé para un vídeo de Amaral’ | Cultura | EL MUNDO

‘Así trafiqué 31 tortugas bebé para un vídeo de Amaral’ | Cultura | EL MUNDO.

Este artigo é de opinión. A miña.

Está mal utilizar unha especie animal en perigo de extinción para… o que sexa, incluído facer un vídeo musical.
Está mal aproveitar un feito totalmente alleo ao citados (atrévome a decilo) para atizarlles porque non compartes a súa ideoloxía, para simplemente desacreditar a súa faceta de xente comprometida na defensa das súas ideas porque non son as túas.

Estou suscrito a varias Fontes RSS, entre elas a de “Cultura de El Mundo”. Ate hoxe. Si xa o titular me parece o típico exemplo de titular garfo (truco barato) empleando xuntas as palabras “traficar” e “bebé“, engádase tamén o nome de un grupo moi coñecido en España e América tanto polo seu traballo musical como pola implicación personal en campañas de apoio a causas sociáis.

Resumido, a nova ven a dicir que a productora do vídeo musical para unha canción contratou a outra persona para que lle conseguise tartarugas pequeniñas. Resulta que esas tartaruguiñas están en perigo de extinción. Alguén no seu sano xuizo cree que Amaral (Eva e Juan) tiñan coñecemento de que esas tartarugas estaban protexidas?
Lendo a noticia parecese que a productora pedise explícitamente dita especie de tartaruga ou peor, que Amaral pideu esas tartarugas para o seu video. Amaral, esos cínicos e hipócritas asasinos de tartarugas. Non sei en qué condicións se levou a cabo a rodaxe do video promocional, pero escribo esto polo feito periodístico, non por ter utilizado unha especie protexida. Creo que son feitos independentes que merecen unha valoración propia sin que esta opinión lle reste relevancia a utilizar as tartarugas indebidamente. Hai situacións na que é axeitado e ven ao caso utilizar animáis? É ético?

Esto esquecereino dentro duns días, igoal que a nova, pero non creo pecar de susceptible cando leo novas redactadas de este xeito. Que outros tamén o fan? por suposto, é un mal extendido, pero hoxe sentín a necesidade de denuncialo públicamente. Non o fago na súa web pois non estou dado de alta como usuario.

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 61 segidores