xm@gz

Runners spend a lot of time in their heads.


Deixar un comentario

Lanced, the shaming of Lance Armstrong

Título: Lanced, the shaming of Lance Armstrong (2012)
Autor: David Walsh, Paul Kimmage, John Follain, Alex Butler.

Portada

Portada en amazon

Trátase dunha recopilación de artigos publicados principalmente por David Walsh no The Sunday Times desde 1999, é dicir, desde o primeiro Tour de Lance. En aquel momento expresar a dúbida (razonable para o autor) era caer en desgracia tanto no mundo periodístico coma no ciclista. Este ostracismo víase activamente fomentado por Lance e o seu séquito.

Dito acoso foi sufrido tamén, principalmente, por Betsy Andreu e Enma O’Really que xa a principios da década dos 2000 proporcionaron testemuños “de primeira man”, en “primeira persona”, de que Lance Armstrong non era trigo limpo. Foron denigradas por Lance e ignoradas pola maioría de medios de comunicación, que preferían vender un heróe a destapar a un mentiroso.

O libro non ofrece nada novo nin que non fose xa dito. É máis, resulta repetitivo pois ao ser artigos publicados durante unha década soe repetir certas informacións para situar ao lector no contexto da noticia. Só lle recomendaría a súa lectura aos realmente interesados no asunto do doping no deporte e aos que estudian tácticas de mobbing, control dos medios de comunicación e tramas mafiosas.

Este libro foi publicado un par de meses antes da entrevista de Ophra a Lance, onde este admitía ter mentido e feito trampa, e tras ter renunciado Lance a recurrir a decisión razonada da USADA. Polo tanto é un libro reivindicativo, de autoafirmación por parte do autor e a editorial e, por suposto, alimenticio. Non o critico, pois máis dunha década nadando publicamente en contra da corrente debeu de ser moi duro.


Deixar un comentario

El síndrome E

Título: El síndrome E (2010)
Autor: Franck Thilliez

Portada

Portada

El síndrome E é a novela anterior a Gataca e aínda que nesta última se fai referencia a certos acontecementos de El síndrome E, pódense ler de xeito independente pois non teñen unha continuidade argumental, só as unen dous protagonistas e a súa relación personal (ademáis de certo interese na orixe da violencia).

Trátase dunha novela na que o autor nos leva da man de dous policías no intento de resolver uns crimes acontecidos no tempo presente e que gardan relación con outros de décadas atrás. O xeito en que ambos sucesos se relacionan e os nexos de unión entre os diferentes malos é o que mantén o interese da novela.

O autor tira dunha teoría pseudo-científica, en principio inventada por el, para fundamentar toda a trama. Digo esto para que nadie lle empeze a fervela cachola con conspiranoias 😛

Opinión: durante a novela imos lendo cómo se van sucedendo os acontecementos e cómo os policías van tirando do fío para encadear as pistas que leven a súa resolución, pero neste final, nesta resolución, quizáis acontece todo dun xeito precipitado e con menos explicacións das que o autor nos daba ao comezo do libro. Esto contribúe a que te perdas un pouco nas argumentacións e explicacións que se dan. É posible que este fose o efecto buscado polo autor. E refírome a velocidade, non a confusión.

Con todo é un libro doado de ler, sen pretensións de grandeza (cousa de agradecer) e case sempre sen florituras innecesarias. Que estexa ambientado, maiormente, en Francia pois agradécese. Non porque lle teña moito cariño aos franceses ¬_¬ , se non pola sensación de estar “en outro sitio”, de “coñecer mundo” 😀

Resumindo: trata sobre la violencia, o xeito en que se xera ou desencadea e as ansias de querer domeñar (controlar, dirixir) esa violencia. Algo así coma o lume.


Deixar un comentario

Bitácora de Scott Jurek

Quén é Scott Jurek? A fin de contas, qué máis da! (un ultra-runner ¬_¬ ) Pero ten unha bitácora con fotografías como ésta

Scott Jurek

Ahí non se compite, ahí disfrútase. Da paisaxe, de respirar forte e profundo e pausado, do frío que fai pero irradiar calor, de correr, de estar sano como para poder correr,…

Esta é a páxina personal de Scott Jurek onde ademáis de contar as súas cousas de “correr” explica os seus proxectos de axuda e colaboración con xente que non ten unha vida regalada.


Deixar un comentario

El Atlas de las Nubes

Título: El atlas de las nubes (2004)
Autor: David Mitchell
Portada da primeira edición.

En primeiro lugar debo anunciar as malas novas: trátase de historias coñecidas, incluso de argumentos coñecidos. O autor polo menos é honesto en este aspecto e no propio libro pon na boca dun dos protagonistas o seguinte

Pero, en general, saqué la conclusión de que aquella historia de una joven periodista que desenmascara la corrupción de las multinacionales podía venderse bien. (El fantasma de sir Felix Finch lloriquea: «¡Pero si eso está más visto que el tebeo!».… ¡Como si existiese algo que no se haya repetido ya mil veces desde Aristófanes! ¡Como si el arte fuese el Qué y no el Cómo!).

A partir de aquí todo son boas novas.

Seguir lendo