xm@gz

Runners spend a lot of time in their heads.


2 Comentarios

El Peor Viaje del Mundo

Título: El peor viaje del mundo (1925)
Autor: Apsley Cherry-Garrard

portada

Apsley Cherry-Garrad foi parte da expedición antártica de Robert F. Scott organizou para, entre outras cousas, en 1910/11 intentar chegar ao Polo Sur xeográfico. Tiveron un éxito relativo, chegaron ao Polo, pero pagárono coa sua vida e ademáis… chegaron segundos (ver aquí o mapa coas rutas de ambas expedicións).

Terra Nova, o barco da expedición.


Quizáis vos sexa difícil imaxinar o que é pasar frío e penurias ao nivel do que sufríu esta xente. Cando les unha novela e se describen situacións de risco, de alta carga emocional, situacións inverosímiles, etc., sabes que “é unha novela” e que aceptas voluntariamente “crer o que di o autor”, é unha complicidade necesaria e agradable compartir o mundo que che propón o autor.
Qué acontece aquí? Pois que esto non é unha novela e que o que nela se conta aconteceulle a personas de verdade.
O libro é en moitos capítulos coma un diario (propio ou de algún dos outros expedicionarios) e o estilo é desapaixonado e aséptico con respecto a certas dificultades, como quitándolle importancia ao asunto. O libro en xeral non che deixa esta sensación, deixate abraiado pola forza de vontade, determinación, fortaleza física e mental que tiveron os expedicionarios.

Cherry-Garrad conta a historia según o seu punto de vista, e saca conclusións propias (non compartidas posteriormente por todo o mundo) sobre a idoneidade de certas decisións que se tomaron.

No libro non só se contan problemas e se describen as expedicións, se non tamén chegamos a coñecer cómo é vivir nunha cabaña na illa de Ross; a magnitude e inmensidade da Barreira de Xeo; as dificultades de subir ate a meseta antártica e percorrela; tirar de trineos durante centos de kilómetros en condicións medias de -30ºC e ventos superiores a 80km/h. (era habitual ir en peores condicións); e tamén coñecemos o ceo na Antártida, desde as auroras ate os diferentes tipos de nubes así como efectos ópticos e a marabillosa luz que da máis beleza a un escenario xa de por si abraiante.

Ponting y Wilson se han ocupado de capturar estos efectos, pero ninguna forma artística puede reproducir un color como el intenso azul de los icebergs.

Disfrutar de este tiempo en un sitio como éste se acerca más a mi idea de la perfección que las condiciones que he podido tener en cualquier otro lugar. El tibio resplandor del sol y el intenso y tonificante frío es una combinación tan saludable y placentera que resulta difícil de describir; mientras, la dorada luz que tiñe este maravilloso conjunto de montes y hielo satisface cualquier necesidad de magnificencia paisajística que uno pueda sentir. No encuentro palabras para expresar lo imponente que es el maravilloso panorama que se despliega ante nuestros ojos

A expedición non só tiña a misión de chegar ao Polo, se non tamén importantes obxetivos de exploración xeográfica, xeolóxica, biolóxica e meteorolóxica. Os expedicionarios foron escollidos non só polas súas cualidades físicas se non tamén polas súas capacidades intelectuais e a súa formación.
Respeto ao grupo, o autor deixa claro que resistir o illamento durante tres anos foi posible gracias ao carácter optimista e ao compromiso mostrado por todos os compoñentes da expedición sen excepción. Non houbo unha soa palabra de reproche nen malos entendementos se facemos caso do que nos di Cherry-Garrard.


Rutas de Scott e de Amundsen para o seu intento de chegar ao Polo Sur

Citas sacadas do libro

Hay vidas mucho más difíciles y complicadas: las necesidades de la civilización eran lujos para nosotros, y tal como descubrió Priestley en circunstancias que en comparación con la vida que llevábamos en la punta de la Cabaña dejaban mucho que desear, los lujos de la civilización satisfacen únicamente las carencias que ellos mismos crean.

Oates, Scott, Wilson; sentados: Bowers, Evans. Foto preparada por Bowers. (WIKIPEDIA)

Así de impíamente me dispuse a morir; decidí que no intentaría mantenerme abrigado, que quizá no costara mucho, y pensé que si las cosas se ponían muy feas me quedaba el recurso de la morfina del botiquín, aunque no tuviera nada de heroico. Sí, lector, que tan cómodo y abrigado estás: el ser humano no tiene miedo a la muerte; tiene miedo al dolor de morir.

Pequeno fragmento dun poema, utilizado como título dun capítulo.

El sueño tras la brega,
tras los mares tempestuosos, el puerto,
la calma tras la guerra,
la muerte tras la vida, producen gran contento.

SPENSER, La reina de las hadas

Situación do grupo do polo ao seu regreso

La temperatura a mediodía es de -48 °C, y sopla viento fuerte. Debemos seguir adelante, aunque ahora es probable que montar el campamento resulte más difícil y peligroso. El fin ya debe de estar cerca, pero va a ser una bendición.

El fin ya debe de estar próximo. Hemos decidido que moriremos de forma natural. Saldremos hacia el depósito con o sin nuestras cosas y moriremos cuando corresponda.

O anterior non está escrito para quedar ben, está escrito porque saben que van a morrer. Intentan facelo acorde ao que se espera de eles, dignidade e valor.

La de cosas que podría contarte sobre este viaje. Ha sido muchísimo mejor que quedarse en casa holgazaneando, rodeado de comodidades.

pois eso, que fixeron o que querían facer.

E aquí unha mostra de que os tempos estaban cambiando

En el sensible mundo de antes de la guerra, la noticia de que aquellos hombres habían muerto produjo una profunda conmoción; ahora, aunque el mundo ya prácticamente no tiene noción de qué es la tragedia, despierta sentimientos de lástima y orgullo.

Na miña opinión ao libro sóbralle a introdución e presentación inicial. Demasiados datos sobre cómo se organizou a expedición. Aburre e desvía a atención, non é preciso ler esta parte para disfrutar do libro.


Deixar un comentario

Lo que dice la ciencia sobre dietas, alimentación y salud

Título: Lo que dice la ciencia sobre dietas, alimentación y salud (2013)
Autor: L. Jimenez

Portada

O autor do libro ten unha web onde vai escribindo sobre o tema da alimentación, dietas, vende burras, prexuizos ao respecto, estudios científicos, …
Na súa web, descríbese

Químico, escéptico y curioso. Busco aportar contenidos relacionados con la ciencia, la tecnología y el escepticismo, con un enfoque accesible.

En este libro fai recopilación, e engade algo máis de información actualizada, de varias entradas na súa web sobre o que os últimos estudios científicos din con respecto a relación entre as cousas que comemos e os seus efectos sobre a saúde.

No inicio dedícase a explicar os diferentes tipos de “estudios científicos” e dinos por qué uns son máis relevantes que outros e ate que punto podemos tirar recomendacións de xeito categórico según sexan dun tipo ou outro.

Hai moitos mitos e cousas que se dan por supostas neste eido que non teñen fundamento se ollamos os estudios científicos que intentan evalualos. Por ser científico, non quere dicir que un estudio esté ben feito e sexa relevante. Hai estudios científicos ben feitos e hainos mal feitos. E despois está a redacción ou lectura interesada dos mesmos, a terxiversación, manipulación publicitaria, …
O autor, apoiandose en estudios e revisións levadas a cabo por organizacións de seguridade alimentaria europeas e norteamericanas, derriba certas creencias populares así como mensaxes publicitarias interesadas que se moven no limbo da legalidade aproveitando o medo e a ignorancia.

Resumindo moito ben a dicir que hai que comer de todo con moderación, pero de todo, e que o corpo ten os seus mecanismos de axuste (que alimentándonos mal desaxustamolos) para atopar un equilibrio saudable e que facendo un pouco de deporte (simplemente ter unha pequena rutina) e fuxindo da comida procesada e os azúcares xa teríamos abondo para ir con mellor saúde e mellor calidade de vida. Semella de sentido común, pero é que os supostos beneficios que moitos alimentos e suplementos parecesen ter, en realidade, con números na man, non son tan evidentes nin concluíntes.

Na súa web vai actualizando as entradas cos últimos datos ao respecto de cada tema e poñendo ligazóns aos estudios das axencias alimentarias (e outras organizacións).


Deixar un comentario

#Toscana2013

Non teño como hábito escribir aquí sobre ciclismo. Esta entrada é para frikis, así que antes de que abandones a páxina, bota unha ollada a recomendación musical do final desta entrada. Merece a pena para subirche a moral.

Ben, ao conto. Preciso escribilo, levo 8 horas roéndoo e vaime deixar mal corpo. Escribo sen ter lido NADA nos foros de internet, nin declaracións dos implicados, nin nada. Só co visto na restransmisión de TV, mañá xa terei tempo de partirme coas teorías máis inverosímiles que se monten para explicar o acontecido.

Hoxe domingo 29 disputouse a proba do Campionato do Mundo de ciclismo de fondo en carretera. Se les esto, eres un enterado do tema, así que podo saltar os primeiros 250km. rodando baixo a choiva e pasar a última subida a Fiesole.
Ahí, xa viches, os colombianos aumentan o ritmo, Purito vese ben e tensa progresivamente ate que só el, Nibali, Rui Costa, Valverde quedan en cabeza para disputar a victoria. Ate certo punto é sorprendente que os grandes rodadores especialistas nas clásicas de abril non lles chegue como para estar ahí, pero bueno, eso é irrelevante agora.

Nesta situación táctica, na que teóricamente eran dous do mesmo “equipo”, ofrecía claras vantaxes para os españóis xa que ademáis da vantaxe numérica contaban con probablemente o corredor máis dotado para o sprint final (Valverde) e ademáis con forzas (pois no o descolgaron en dúas subidas, asi que TIÑA FORZAS).

Agora un pouco de ciclismo ficción.

Non coñecemos as instruccións de partida nin as que recibiron desde o coche do director durante a carreira, pero supoñamos que quen tiña que gañar era Valverde. Mal por Murito entón, pois unha vez que claramente é cousa de catro, debería ter marcado un ritmo sostido, non demasiado forte, pero si que non decaese como para que chegase alguén por atrás. Así sería probable unha situación na que Valverde se disputase a victoria no sprint. Pero esto non o sabemos, non sabemos as ordes concretas que tiñan.

O que fixo Murito foi tentar fuxir dos outros tres (tomou unha decisión), intentar aproveitar a descoordinación e desconfianza que soen limitar aos perseguidores sobre todo cando TES UN COMPAÑEIRO CUBRÍNDOCHE AS ESPALDAS. Por dios!!, esto vémolo tódolos días!!. Cabezón e forte, Murito tentouno en varias ocasións, chegou a ser pillado, fuxiu de novo, cos seus perseguidores a 50 metros durante varios quilómetros. Era Nibali, moi xeneroso e valente, quen se encargaba de que Murito non fuxise de xeito definitivo. Rui Costa pasaba algunha vez por quedar ben, pero nin de broma se estaba esforzando, nas zonas duras de subida víase que era o que ia máis xusto. Ía ben, porque aguantou, pero non sobrado. Valverde ía en butaca (sempre tendo en conta que todos van cascados), incluso sen ter que sofocar demasiados cambios de ritmo de Nibali ou Rui Costa, así que tivo bastantes minutos como para recuperar as pernas, que lle chegase o oxíxeno ao cerebro (vese que non o suficiente) e pensar no que tiña que facer.

Con estas, dentro dos dous últimos quilómetros Murito semella ter unha vantaxe case definitiva, xusto antes de cruzar sobre as vías vemos esos 8 ou 10 segundos sobre un Nibali que entra primeiro na curva seguido por Valverde e Ruí. Cambio de plano a Murito. Cambio de plano ao trío xusto antes da curva a dereita pechada tras cruzar as vías. Vemos a Ruí primerio, Nibali a uns catro metros e pegado a el está Valverde. Supoñemos que Ruí pasou a fronte nesa mínima subida (non se viu) e na curva tamén se ve que Nibali deixa esos metros e na saída da curva non sae coa mesma forza que Ruí, xa sexa porque está hasta os huevos de tirar de Valverde (lóxico, esto é así) ou porque se nota sen forza, o caso é que aquí Valverde deberíao ter adiantado e terse pegado a Ruí costase o que costase. PARA ESO ESTABA!!.

Qué fixo? Taparse do aire tras Nibali e deixar ir a Rui. NON INTENTOU PILLARLLE A RODA!!, un tío que leva varios quilómetros recuperando NIN O INTENTA!!. Polo menos inténtalo!!, se non tes forza (que sí que as tiña) pois quedas como un rei, pero non o ridículo de deixalo ir esperando a que Nibali te leve. Dada a situación, só tiña un traballo: saír a todos os ataques mentras tivese forza. Se te reventan, pois nada, felicítase ao rival e punto. Pero deixalo ir? Pff. Se saes tras Rui, este en seguida se pararía, pois Murito estaba relativamente lonxe e non ía a ningún lado con Valverde a roda. E incluso se segue tirando, POIS MELLOR PARA VALVERDE, pois pillaría un Murito fundido e a un Ruí fundido pero contento de asegurar medalla, por eso tiraría, aos que gañaría con unha pata.

Ruí unha vez se ve libre de Valverde tira cual rodador belga en pos de Murito, píllao e liquídao no sprint final. Valverde gaña o bronce a Nibali. Ningún dos españois era feliz. Normal tras pintar a mona ante unha audiencia mundial.

Dicir tamén que foi vergonzoso como “meteron” a Nibali en carreira tras unha caída na penúltima volta. Nibali é un campión, pero a quen había que matar era aos xuices por permitilo.

Parabéns a Rui Costa, maximizou as súas posibilidades aproveitándose da forza de Nibali.
Un dez para Nibali pois fixo o que todos sabían que ía facer e deixou todas as forzas no intento. Non ten culpa de que o remolcasen para metelo en carreira.
Sen coñecer as ordes de partida, para min un dez para Murito. Valentía e xenerosidade.
Valverde. A non ser que houbese unha cadea invisible pero fortísima entre a súa bicicleta e a de Nibali, non entendo cómo non tentou saír a por Rui unha vez este se puxo diante.

Tan incompresible me pareceu que ate pensei nunha conspiración dos frailes, pero non tería sentido ningún. Tamén pensei en que Rui lle debeu salvar a vida, literalmente, a Valverde nalgunha ocasión no pasado e este era o momento de devolver o favor. Digo eu. Tamén pode que sexan envídias entre españóis. Sería raro eh! ¬_¬

… e pensando nestas tonterías, van en Sonideros de Radio3 e poñenme esto


Deixar un comentario

Pinterest

Desde hai un tempo cada vez abunda esta pequena icona por todos lados
icona Pinterest

Personalmente dame moita preguiza meterme en outra rede social, xa non por estar “atrapado” en outra rede, se non polo período de aprendizaxe que trae consigo. Pode que esa pérdida de tempo pague a pena, ou non ….

Aquí unhas ligazóns onde se explica o que é e cómo utilizar Pinterest

http://www.que.es/tecnologia/201203071247-como-utilizar-pinterest-manual-basico-cont.html
http://myspace.wihe.net/pinterest/
http://www.consumer.es/web/es/tecnologia/internet/2012/12/10/214616.php

Como todas as “redes sociais de internet” semella que viven de crear un perfil de usuario do xeito máis eficaz posible: que o propio usuario se defina a través dos seus intereses. Canto máis a uses durante un tempo suficientemente longo, máis preciso será ese perfil.

Esto sí que é espirse en internet e non publicar unhas fotos do novo tatú no cú.
Entre tanta rede social, cos datos en mans de empresas privadas con intereses privados, pero a disposición de gobernos poderosos que llos reclaman para uso sen consentimento dos usuarios e para intereses que non son públicos nin lexítimos… o striptease é completo.

Esto simplemente é para lembrar que non hai nada gratis, pagamos servizos con un striptease… y lo que surja.