xm@gz

Runners spend a lot of time in their heads.


Deixar un comentario

El corazón de las tinieblas. J.Conrad

Título: El corazón de las tinieblas (1902)
Autor: Joseph Conrad

Portada

Marlow, mariño mercante, cóntalle aos seus compañeiros nunha pausa na faena, na desembocadura do Támesis, un episodio vital pretérito que o marcou fondamente. Trátase dun traballo ao que chegou de xeito tan accidental como inevitable (polas circunstancias própias) e que o levou ao interior de África, remontando un río para ir a buscar no medio da selva a un empregado importante dunha empresa que explota o comercio do marfil (e o que se terciara).

A viaxe é interior. O relato trata sobre todo das loitas consigo mesmo, os esforzos por entender, dentro do maxín de Marlow que segundo avanza a novela se misturan cos propios demoños do outro personaxe do libro, Kurtz. Este é a quen vai a buscar, e aínda que o encontro físico é breve, Marlow chega a coñecer a Kurtz de forma intensa gracias a comprensión que cree alcanzar do seu esquema de pensamento e sobre todo da comprensión do pesimismo con respecto ao ser humano e das forzas salvaxes internas en cada persona, equiparables as forzas da natureza, e que en presencia de ésta, se expresan de xeito transparente e sen freno. Marlow fai seu, mellor dito, participa, de este esquema de pensamento, analizándoo, criticándoo pero non xustificándoo.

Su conducta[a da xente común], que era simplemente la conducta de individuos vulgares ocupándose de sus negocios con la certeza de una perfecta seguridad, era ofensiva para mí, como ultrajantes ostentaciones de insensatez ante un peligro que es incapaz de comprender.

Lendo o libro, parecese que toda esta confrontación xurde pola exposición a crudeza do mundo, a selva virxe, ao primitivismo dos nativos, sendo todo unha unidade de esencia primixénea que te ispe de todo o supérfluo e disfraz social.

Conrad, durante a permanente exposición da loita interna que expresa Marlow, aproveita para describir cómo se estaba levando a fin a explotación dos recursos nas colonias (a palabra esclavitude queda curta para expresalo) e o concepto que se tiña (en xeral e desde o etnocentrísmo europeo) dos nativos, estando éstos máis próximos a outra especie animal máis que a humana.

En canto ao estilo de escritura debo decir que non é do meu agrado, sóbranme (a min) adxetivos e perífrases. Non digo esto como algo negativo, só expreso unha preferencia personal.
Exemplo:

Era la quietud de una fuerza implacable que medita melancólicamente sobre una intención inescrutable.

Porén debo engadir que o libro ten unha estructura perfecta, está ben escrito, con pausas na narración que te levan de súpeto de un escenario a outro pero xeito hilvanado. Son vírgulas no relato. Pausas dun contacontos.

Moi logrado e emotivo me parece o final na conversa coa viúva de Kurtz, sucumbindo ante algo que indirectamente é criticado durante o libro, o mal necesario.

Tratando de facer unha breve reseña de libros como este, onde o descrito ou sucedido é accesorio, é onde se aprecia a miña dificultade para condensar e expoñer todo o traballo do autor. Fáltame, claro, o talento para pór en palabras os conceptos enunciados polo autor, o relevante do libro.


Deixar un comentario

Stalingrado. Antony Beevor

Título: Stalingrado (1998)
Autor: Antony Beevor

portada

Stalingrado. Este nome xa de por si da escalofrío. A lo menos para min. Evoca algo terrible, sucesos fora do entendemento humano. Se a guerra por definición resulta a negación da humanidade, moitas guerras incluso se desvisten de ese halo de suposta dignidade e reglas de cabaleiros coas que pretenden vestir a guerra aqueles que non van a morrer nela.

Para los habitantes de Stalingrado, el domingo 23 de agosto fue «un día que nunca olvidarían». La ciudad modelo de la que estaban tan orgullosos, con sus jardines a lo largo del alto margen occidental del Volga y los grandes edificios blancos de apartamentos que daban a la ciudad su apariencia moderna y cubista, se convirtió en un infierno.


En Stalingrado é onde todo empezou a torcerse, visto desde a perspectiva alemana claro. O ano anterior a Wehrmacht quedara as portas de Moscova, na coñecida operación Barbarossa e, tras reorganizarse, ao ano seguinte lanzou unha ofensiva en dirección ao Caúcaso e máis aló do Volga. O desastre foi maiúsculo pois tras avanzar con relativa facilidade ate Stalingrado, en setembro de 1942 sitiaron a cidade, empurrando ao exército roxo contra o Volga ate deixalo constrito nunha estreita franxa de centos metros. Alí resistiron o tempo xusto para que na retaguardia se conseguisen máis reforzos para contraatacar. Esta capacidade de botar homes e suministros ao frente coma que bota faíscas ao lume por parte da URSS, foi subestimada polos alemáns (por Hitler máis ben), e deu coma resultado que un exército completo fora sorprendido, rodeado e finalmente aniquilado.
Resistir é un eufemismo. Mellor dito foron golpeados sin cesar ate o límite.
Aniquilados sona forte, pero tamén o calificaría de eufemismo.

As condicións en ambos bandos eran lamentables de por sí, pero a represión dentro dos bandos para manter a disciplina creo que debía de facer que houbese un ambiente de paranoia sumado ao feito de dar por segura a morte. Execucións sumarias dentro das propias filas tentaban manter unidas as forzas baixo o xugo do terror. Súmese o frío extremo, o mal equipamento e suministros e de novo a certeza da morte. Esta última era unha constante no bando sitiado inicialmente coma no rodeado ao final.

Esto é, moi resumido, o que aconteceu. Pero o autor empeza o libro poñéndonos en situación histórica sobre o xeito “inesperado” en que a URSS entrou na WW II; os tejemanejes previos e roturas de alianzas, as maniobras de despiste, o politiqueo… ate que se lanzou Barbarossa.

Despois chegou o desastre. Millóns de personas morreron. Millóns, que logo se di. A ducias de miles por día tanto nas batallas, na retagarda (co traballo dos Einsatzgruppen), nos campos de prisioneiros (onde caían coma moscas), os propios civís que sufrían directamente (con deportacións, asasinatos, violacións, reclutamento,…) ou indirectamente (rapiña de alimentos, maquinaria,…)

E todo no leste de Europa. En inverno.

Ainda describindo con crudeza a situación, creo que o autor fai un esforzo consciente por non caer no sensacionalismo. Personalmente creo que a realidade supera a ficción, non aforra detalles pero non se regodea nas miserias das personas.

Las historias de coraje ofrecían poca compensación entonces. A mediados de julio el Ejército Rojo estaba en una situación desesperada. En las primeras tres semanas de lucha había perdido 3500 tanques, más de 6000 aviones y unos dos millones de hombres, incluida una importante proporción del cuerpo de oficiales del Ejército Rojo.

Unha parte da documentación que utilizou o autor son as cartas personáis incautadas aos soldados de ambos bandos. Nelas pódese ver o diferente estado de ánimo polo que van pasando as tropas, as perspectivas de futuro (procuraban non asustar a familia), as fantasías que se construían para poder soportar a situación, … pero tamén a diferente actitude cara o conflicto que tiñan o exército soviético e os alemáns.

O autor describe todos os movementos dos exércitos participantes, e como profano na materia vinme superado por tanto nome de xeneral, mariscal de campo, nomes e xerarquía das unidades de combate,… pero resulta accesorio para a comprensión xeral da situación e do libro en concreto.

Terei que buscar algún libro sobre o acontecido en Verdún, na WW I. Batalla que se cita varias veces de xeito comparativo neste libro, como exemplo de sinrazón e masacre gratuíta, pero da que só teño referencias lixeiras. Algunha suxestión?


Deixar un comentario

¿Cuánta tierra necesita un hombre? L.Tolstoi

Título: Cuánta tierra necesita un hombre? (1886)
Autor: León Tolstoi (Lev Nikoláievich Tolstói)

Portada versión ilustrada “NórdicaLibros”

Trátase dun relato corto, ilustrado no caso de esta edición, onde o autor nos fai reflexionar sobre un tema universal, a avaricia. Ou a ambición? A primeira debe ser a segunda en exceso, diría. Un liña moi fina separa as dúas.

Pois Tolstoi debuxa a ambición como o motor da vida dun agricultor, pobre, que soña con mellorar tanto no plano personal como na escala social. Poderíamos dicir que é o conto la leiteira levado a práctica e non como simple ensoñación.

O conto está escrito de forma amena e nun crescendo contínuo ate a súa resolución, e con poucas liñas mostra a situación social da época falando da pobreza, do reparto da terra, da burguesía, das cidades, do campo, etc.

Aquí un pouco de contexto sobre a situación do agro en Rusia a fináis do século XIX
http://hoy.com.do/rusia-en-los-anos-sesenta-en-el-siglo-xix-la-liberacion-de-los-siervos/
https://viridianaquetzahh.wordpress.com/2010/03/17/situacion-agricola/


Deixar un comentario

Resumen running 2013 xmgz

Datos de entrenamento 2013

Si, 150 quilómetros correndo descalzo!! 😀

Datos

Datos

Empecei o ano convencido de empezar a utilizar de xeito habitual calzado minimalista. Ao primeiro alternaba calzado normal coas minimalistas, pero enseguida me dei conta que era mellor dar o salto completamente. Deberíao ter feito un pouco máis progresivo, pero botábaseme enrriba o período de pillar quilómetros para facer con garantías o Trail do Barbanza, así que pasei unhas semanas dolorido de xemelgos/sóleo e coidando a planta do pe, pero os xeonllos notaron tan rápido a melloría con respecto as amortiguadas que esos pequenos problemas estaban totalmente recompensados.

Desde abril/maio eu creo que xa só corrín en modo minimalista.

Na segunda parte do ano ía prepararme para facer marca personal en media maratón, pero faltoume motivación. Non para correr, se non para esforzarme ao nivel preciso para facer marca personal. Non lle vía sentido, e unha simple gripe serviume de excusa para deixalo. Non me arrepinto.

Participei en 23 carreiras populares, o mesmo número que o ano pasado. Cada vez vou menos a carreiras en cidades, son aburridas en comparación ao monte e as carreiras 100 ou 200 personas nunha aldea.

Grafico km por semana

Grafico km por semana

Problemas físicos case non tiven. Só o período de adaptación ao minimalismo e un par de problemillas no monte: unha escordadura de nocello que en lugar de parar seguín correndo e estiven semanas con molestias; e un mal apoio de metatarsos do pe esquerdo que tamén fun arrastrando tres ou catro meses. Non eran nada, pero se parase de todo curarían moito antes.

Para 2014… bah! a correr e punto 😀