xm@gz

Runners spend a lot of time in their heads.


Deixar un comentario

En París se han vuelto locos! – Jon Rivas

Título: En París se han vuelto locos! (2014)
Autor: Jon Rivas

portada

A ver cómo digo esto. Prescindible, pérdida de tempo. Si, con esto abonda.

Si che gusta ler, polo simple placer de facelo, entón fuxe. É un libro sen ningún fío que seguir, ningunha historia que te atrape, ningunha estructura narrativa, ningún personaxe no que profundizar.

Imaxina unha etapa do Tour, unha de esas de cinco horas aburridas atrevasando campos de cereáis maduros, onde se chega a unha vila calquera pero que resulta que, hai cincuenta anos, alí fulanito sentenciou a súa victoria final na carreira. Ao día seguinte os periodicos fan unha crónica da etapa de ese día e, nunha columna lateral, nun cadro resaltado, o periodista engade a anécdota famosa sobre o acontencido hai cincuenta anos. Pois esto é o libro de Jon Rivas, un recopilatorio de tres dúcias de anécdotas para encher unha columna de periódico. Pero mal feito, sen ligar unhas coas outras, repetindo párrafos e protagonistas, saltos temporáis incongruentes, edulcorado, empalagante…

Si che gusta o ciclismo… aquí tes Seguir lendo


Deixar un comentario

Cycle of lies

Título: Cycle of lies (2014)
Autor: Juliet Macur[BIO] @julietmacur[twitter]

Cycle of lies [portada en B&N]

Cycle of lies [portada en B&N]

En decembro de 2012 Lance Armstrong decideu finalmente saír do armario e foillo a contar todo(?) a Oprah.

Este libro está escrito ao longo de 2013 recopilando o traballo da autora desde que en 2004 empezou a traballar no ciclismo por encargo do seu xornal.
A autora tivo oportunidade de seguir de preto a Lance Armstrong durante varios anos e manter incluso algunha conversa/entrevista personal. Dentro de estas descata a mantida o día en que Lance é desafiuzado da súa (enorme) propiedade en Austin, o rancho onde estaba este salón famoso por esta fotografía

Lance A. cos maillots dos 7 Tours [foto DailyMail]

Lance A. cos maillots dos 7 Tours [foto DailyMail]

Esta conversa mostra a un Lance desafiante, altivo pero moi queimado. Síntese o chivo expiatorio de toda unha época.

O libro comeza en ese lugar, para despois entrar a describir a vida profesional de Lance, de cómo a súa infancia e mocidade modelaron o seu carácter para finalmente ir a por todas, a calquer prezo, tras superar un cancro que tiña moi mala pinta.

A súa ambición non ten medida, así como a falta de escrúpulos, quedando reflexado no libro o seu modo de operar ao estilo mafioso, vengativo e avarento dun malo maloso de película.

Porque si, parecen palabras duras para retratar a un tramposo. Pero tramposo non mostra o que realmente distinguía a Lance. Tramposos eran (son?) a maior parte dos ciclistas profesionáis. A Lance o que o distinguía era o método, a organización, non os productos (soros da NASA? 😀 ) que eran básicamente os que utilizaba todo o mundo. Pero el e o seu equipo tiñan os contactos para:
– evitar contróis das axencias antidopaxe grazas a filtracións de información.
– evitar dar positivo nos contróis coñecendo os métodos de análise, qué sustancias se buscan e cando dan positivo.
– contratar médicos en exclusiva.
– poder recibir os tratamentos no momento e lugar axeitados grazas a unha infraestructura perfectamente coordinada.
evitar que outros ciclistas poidan montar estructuras similares. Cando un saía do equipo de Lance, sospeitosamente, fallaba en algún control.

Trátase dun libro para interesados no tema pois fai un retrato de conxunto de unha época. En outros libros vemos un relato de parte (interesada) de algún dos protagonistas ou centrado exclusivamente nun episodio, cando aquí vemos a traxectoria vital de Lance.
Non deixan de desfilar os sospeitosos habituáis dedicándolle papeles protagonistas a G.Hincapie, o Dr.Ferrari, os Andreu (esa Betsy!), … e tamén a J.T. Neal (mentor e patrocinador de Lance) de quen obtivo moita documentación dos primeiros anos de vida pois deixou gravadas unhas memorias onde relataba esos primeiros anos de Lance e cómo foi o seu paso ao profesionalismo e deu comezo a sua exitosa carreira comercial.
A autora non oculta a súa opinión sobre Lance mostrandoo como unha persona controladora e avarenta de éxito e cartos. A veces semella que se lle vai a man con tanta opinión, pero ben, é o seu libro e escribe o quere.

O título do libro fai referencia a que unha vez a maquinaria comercial empezou a xirar era imposible parar. Máis aínda cando todos contribuían a que seguira rulando. Semexante maquinaria non pasaba desapercibida a calquera que tivese ollos e algo de curiosidade, pero para o gran público todo era deslumbrante e maravilloso. Ninguén dentro do mundillo descoñecía o estado das cousas, nin os responsables deportivos (que cando menos miraban para outra parte), nin os competidores (que facían o que podían para tentar, infructuosamente, manter o ritmo), nin os periodistas (que eran un batallón máis dentro do exército de Lance contra os catro gatos que ousaban revelarse).

Aquí outra opinión (que non comparto totalmente).


Deixar un comentario

#Toscana2013

Non teño como hábito escribir aquí sobre ciclismo. Esta entrada é para frikis, así que antes de que abandones a páxina, bota unha ollada a recomendación musical do final desta entrada. Merece a pena para subirche a moral.

Ben, ao conto. Preciso escribilo, levo 8 horas roéndoo e vaime deixar mal corpo. Escribo sen ter lido NADA nos foros de internet, nin declaracións dos implicados, nin nada. Só co visto na restransmisión de TV, mañá xa terei tempo de partirme coas teorías máis inverosímiles que se monten para explicar o acontecido.

Hoxe domingo 29 disputouse a proba do Campionato do Mundo de ciclismo de fondo en carretera. Se les esto, eres un enterado do tema, así que podo saltar os primeiros 250km. rodando baixo a choiva e pasar a última subida a Fiesole.
Ahí, xa viches, os colombianos aumentan o ritmo, Purito vese ben e tensa progresivamente ate que só el, Nibali, Rui Costa, Valverde quedan en cabeza para disputar a victoria. Ate certo punto é sorprendente que os grandes rodadores especialistas nas clásicas de abril non lles chegue como para estar ahí, pero bueno, eso é irrelevante agora.

Nesta situación táctica, na que teóricamente eran dous do mesmo “equipo”, ofrecía claras vantaxes para os españóis xa que ademáis da vantaxe numérica contaban con probablemente o corredor máis dotado para o sprint final (Valverde) e ademáis con forzas (pois no o descolgaron en dúas subidas, asi que TIÑA FORZAS).

Agora un pouco de ciclismo ficción.

Non coñecemos as instruccións de partida nin as que recibiron desde o coche do director durante a carreira, pero supoñamos que quen tiña que gañar era Valverde. Mal por Murito entón, pois unha vez que claramente é cousa de catro, debería ter marcado un ritmo sostido, non demasiado forte, pero si que non decaese como para que chegase alguén por atrás. Así sería probable unha situación na que Valverde se disputase a victoria no sprint. Pero esto non o sabemos, non sabemos as ordes concretas que tiñan.

O que fixo Murito foi tentar fuxir dos outros tres (tomou unha decisión), intentar aproveitar a descoordinación e desconfianza que soen limitar aos perseguidores sobre todo cando TES UN COMPAÑEIRO CUBRÍNDOCHE AS ESPALDAS. Por dios!!, esto vémolo tódolos días!!. Cabezón e forte, Murito tentouno en varias ocasións, chegou a ser pillado, fuxiu de novo, cos seus perseguidores a 50 metros durante varios quilómetros. Era Nibali, moi xeneroso e valente, quen se encargaba de que Murito non fuxise de xeito definitivo. Rui Costa pasaba algunha vez por quedar ben, pero nin de broma se estaba esforzando, nas zonas duras de subida víase que era o que ia máis xusto. Ía ben, porque aguantou, pero non sobrado. Valverde ía en butaca (sempre tendo en conta que todos van cascados), incluso sen ter que sofocar demasiados cambios de ritmo de Nibali ou Rui Costa, así que tivo bastantes minutos como para recuperar as pernas, que lle chegase o oxíxeno ao cerebro (vese que non o suficiente) e pensar no que tiña que facer.

Con estas, dentro dos dous últimos quilómetros Murito semella ter unha vantaxe case definitiva, xusto antes de cruzar sobre as vías vemos esos 8 ou 10 segundos sobre un Nibali que entra primeiro na curva seguido por Valverde e Ruí. Cambio de plano a Murito. Cambio de plano ao trío xusto antes da curva a dereita pechada tras cruzar as vías. Vemos a Ruí primerio, Nibali a uns catro metros e pegado a el está Valverde. Supoñemos que Ruí pasou a fronte nesa mínima subida (non se viu) e na curva tamén se ve que Nibali deixa esos metros e na saída da curva non sae coa mesma forza que Ruí, xa sexa porque está hasta os huevos de tirar de Valverde (lóxico, esto é así) ou porque se nota sen forza, o caso é que aquí Valverde deberíao ter adiantado e terse pegado a Ruí costase o que costase. PARA ESO ESTABA!!.

Qué fixo? Taparse do aire tras Nibali e deixar ir a Rui. NON INTENTOU PILLARLLE A RODA!!, un tío que leva varios quilómetros recuperando NIN O INTENTA!!. Polo menos inténtalo!!, se non tes forza (que sí que as tiña) pois quedas como un rei, pero non o ridículo de deixalo ir esperando a que Nibali te leve. Dada a situación, só tiña un traballo: saír a todos os ataques mentras tivese forza. Se te reventan, pois nada, felicítase ao rival e punto. Pero deixalo ir? Pff. Se saes tras Rui, este en seguida se pararía, pois Murito estaba relativamente lonxe e non ía a ningún lado con Valverde a roda. E incluso se segue tirando, POIS MELLOR PARA VALVERDE, pois pillaría un Murito fundido e a un Ruí fundido pero contento de asegurar medalla, por eso tiraría, aos que gañaría con unha pata.

Ruí unha vez se ve libre de Valverde tira cual rodador belga en pos de Murito, píllao e liquídao no sprint final. Valverde gaña o bronce a Nibali. Ningún dos españois era feliz. Normal tras pintar a mona ante unha audiencia mundial.

Dicir tamén que foi vergonzoso como “meteron” a Nibali en carreira tras unha caída na penúltima volta. Nibali é un campión, pero a quen había que matar era aos xuices por permitilo.

Parabéns a Rui Costa, maximizou as súas posibilidades aproveitándose da forza de Nibali.
Un dez para Nibali pois fixo o que todos sabían que ía facer e deixou todas as forzas no intento. Non ten culpa de que o remolcasen para metelo en carreira.
Sen coñecer as ordes de partida, para min un dez para Murito. Valentía e xenerosidade.
Valverde. A non ser que houbese unha cadea invisible pero fortísima entre a súa bicicleta e a de Nibali, non entendo cómo non tentou saír a por Rui unha vez este se puxo diante.

Tan incompresible me pareceu que ate pensei nunha conspiración dos frailes, pero non tería sentido ningún. Tamén pensei en que Rui lle debeu salvar a vida, literalmente, a Valverde nalgunha ocasión no pasado e este era o momento de devolver o favor. Digo eu. Tamén pode que sexan envídias entre españóis. Sería raro eh! ¬_¬

… e pensando nestas tonterías, van en Sonideros de Radio3 e poñenme esto


Deixar un comentario

Lanced, the shaming of Lance Armstrong

Título: Lanced, the shaming of Lance Armstrong (2012)
Autor: David Walsh, Paul Kimmage, John Follain, Alex Butler.

Portada

Portada en amazon

Trátase dunha recopilación de artigos publicados principalmente por David Walsh no The Sunday Times desde 1999, é dicir, desde o primeiro Tour de Lance. En aquel momento expresar a dúbida (razonable para o autor) era caer en desgracia tanto no mundo periodístico coma no ciclista. Este ostracismo víase activamente fomentado por Lance e o seu séquito.

Dito acoso foi sufrido tamén, principalmente, por Betsy Andreu e Enma O’Really que xa a principios da década dos 2000 proporcionaron testemuños “de primeira man”, en “primeira persona”, de que Lance Armstrong non era trigo limpo. Foron denigradas por Lance e ignoradas pola maioría de medios de comunicación, que preferían vender un heróe a destapar a un mentiroso.

O libro non ofrece nada novo nin que non fose xa dito. É máis, resulta repetitivo pois ao ser artigos publicados durante unha década soe repetir certas informacións para situar ao lector no contexto da noticia. Só lle recomendaría a súa lectura aos realmente interesados no asunto do doping no deporte e aos que estudian tácticas de mobbing, control dos medios de comunicación e tramas mafiosas.

Este libro foi publicado un par de meses antes da entrevista de Ophra a Lance, onde este admitía ter mentido e feito trampa, e tras ter renunciado Lance a recurrir a decisión razonada da USADA. Polo tanto é un libro reivindicativo, de autoafirmación por parte do autor e a editorial e, por suposto, alimenticio. Non o critico, pois máis dunha década nadando publicamente en contra da corrente debeu de ser moi duro.