xm@gz

Runners spend a lot of time in their heads.


Deixar un comentario

La aventura de correr descalzo – Emilio Sáez Soro

Título: La aventura de correr descalzo (2014)
Autor: Emilio Sáez Soro

portada sacada da súa web

portada

Emilio Sáez narra en primeira persona cómo actualmente disfruta de unha actividade como é correr a pe tras pasar un período de penurias arrastrando lesións recurrentes, dores, medicación, próteses,… durante anos e que irremediablemente o estaban levando a ter que abandonar unha actividade que realizaba desde cativo.

En esas circunstancias desesperadas trabou coñecemento de que había xente que corría de outra forma, lonxe dos cánones actuais, cando menos heterodoxa, pero que propoñían que se podía correr con saúde e igoal de rápido ou lonxe pero… descalzo (ou coa mínima protección).

No libro vai describindo a súa evolución desde uns inicios modestos ate correr un maratón, que é un símbolo universal de realización personal para un corredor. Esta meta é cativa, o importante son as posibilidades que se lle abren a o autor de poder seguir disfrutando con saúde de unha das cousas que máis alegría lle proporcionan.

Intercala o autor experiencias propias que utiliza para exemplificar erros comúns así como éxitos intermedios no que supón o camiño hacia poder correr descalzo con naturalidade. Non dogmatiza nin pretende sentar cátedra, como tampouco establece un método ou pauta a seguir, se non que conta cómo lle foi a el ofrecéndose de exemplo pero remarcando que esta transición debe ser personalizada e adaptada as circunstancias de cada persona.

Para alguén que comparte moitas das súas experiencias, gustoume ver reflexadas anécdotas a cerca de cómo te sintes pero tamén a cerca de cómo te ven e a interacción con outros corredores que utilizan o calzado habitual. En este sentido o libro está salpicado da opinión personal de varios corredores minimalistas/descalzos que aportan matices diferentes sobre o descalcismo.

Non é necesario estar lesionado ou enfermo para plantexarse correr descalzo ou polo menos valorar diferentes puntos de vista que poden resultar beneficiosos para a nosa saúde. Calquera de nos está capacitado para correr, estamos equipados con todo o necesario, sendo só necesario ser conscientes de que os obxetivos deben ser realistas e nun plazo razonable. O primeiro paso é levantar o cu do sofá e andar, despois xa poderás correr, pero levántate!

Emilio en google+ ; en twitter @evocion


Deixar un comentario

III Maratón Atlántica

Coruña 27 de Abril 2014

Situación meteorolóxica

Condicións meteorolóxicas.

Condicións meteorolóxicas.


Había previsión de algún chuvasco illado, así que puxen calcetíns, pero fun con camiseta de tiras e pantalón corto “keniata“. Finalmente nada de nada. Nubladillo e fresco con algo de vento que se notaba cando xa non tiñas forzas, pero en realidade estiveron unhas condicións perfectas.
Percorrido
Circuito III Maratón Atlántico

Circuito III Maratón Atlántico

Deportivamente non teño moito que explicar, non tiña o día para sufrir e non sufrín. Adestrei para facer (moito) mellor marca pero nos últimos dez días non atopaba a motivación para facer ese esforzo, así que decidín pasalo ben, disfrutar de todo o percorrido e entrar de bo humor en meta. Non como hai dous anos.

E así foi. Ao tran tran durante 42 km. Eu creo que non debín pasar de 150 pulsacións durante toda a proba. Ao principio por ir de paseo e ao final porque xa non podería tentalo. Porque unha cousa é non sufrir e outra cousa é que non rematase coa sensación de xa-me-vai-apetecendo-parar 😀 . Significativo o feito de que non vin valado ningún nin tiven a tentación terrible, por intensa, de querer parar en ningún momento, a sensación esa onde tes que seguir a pesar de que todo o teu ser che di que pares. Put* sensación.

Si, pódese dicir que desaproveitei o adestramento feito e as forzas que tiña. Pero paseino ben. #quemequitenlobailao

#facts

Ritmo

Ritmo en minutos por quilómetro

Ritmo en minutos por quilómetro


Vese a suave pendente desde 5:20/km ate +6’/km onde estiven do 30 ao 40. Ese repunte final simplemente era a emoción de que ía rematar sen sufrir e pasárao ben, non un intento consciente de acelerar.
Non parei nin me puxen a andar en ningún momento, esas dúas raias verticáis supoño que foron os 10″ nos avituallamentos e o reloxio parou de contar.

Con respecto ao ritmo está o tramo máis longo de subida onde se ven os parciais e como fun decaendo.

Tramo Matadero-Torre en Strava.

Tramo Matadero-Torre en Strava.


O último non é totalmente realista, pois pillei a un compañeiro que ía moi mal e unha moza dándolle ánimos e fómolo animando e acompañando uns tres kilómetros. Ía moi acalambrado, pero rematou. Ha de lembrar o día de hoxe!

Cadencia

Cadencia, pasos por minuto.

Cadencia, pasos por minuto.


Creo que aquí é onde se aprecia, a falta do ritmo cardíaco, a constancia e regularidade no esforzo. Vese unha liña recta de principio a fin, incluso cos máximos ao final, indicativo de que segundo me ía cansando facía pasos máis cortos, pero coa mesma frecuencia. Cando estás morto baixa moito a frecuencia e hai diferencias moi bruscas entre as subidas e as baixadas.

182 pasos por minuto é virtualmente o valor canónico para @s minimalistas.

Cadencia durante a carreira

Cadencia durante a carreira


De este último cadro podemos inferir que dei aproximadamente 43.953 pasos para correr 42,195km.

Agradecementos
A tod@s os voluntarios e colaboradores que animaban con entusiasmo a todos os participantes, independentemente do seu nivel. Correr na parte de atrás das carreiras permíteche apreciar estos detalles. Sempre con palabras de ánimo optimistas que che animaban a seguir.

Aos organizadores, que creo que fan un bo traballo. Unha cidade pequena como Coruña deténse durante medio día. Non é fácil xestionar eso xunto con uns servizos e atencións axeitados para todos os participantes.

A todos os grupos musicáis e de animación ao longo do percorrido. Grazas. Imaxinade no quilómetro 38, costa abaixo, vento de cara, pero coa sensación de que sabes que vas sobrado para rematar ben, e de pronto, atronando…

Non é de crer, pero notas a adrenalina fluír! ou endorfinas ou a madre que las parió, pero poñense os pelos de punta, tes máis forzas e apetéceche sprintar… ate que pasan 50 metros 😀 Si, efímero, pero da gusto.
Máis voluntariosos que outra cousa os grupos, moito saltinmonkis, moito rolins, uns mods, … todo se agradece. A xente facendo ioga, os da capoeira, os aceleraos no Cantón, bailando salsa xunto a Torre… durante uns segundos permítenche pensar en outra cousa.

Case me esquezo de comentar que as sandalias moi ben. Acabas dolorido, pero moito menos que con zapatillas. Sin problemas de unllas nen rozaduras. Muscularmente moi cómodo. O único unha vincha que saiu xunto a base do dedo gordo do pe esquerdo. Non era nada, entereime ao rematar, pero non sei qué me puido rozar ahí se non hai nada.

entrada “triunfal”

Nota final: o disque-bollicao do final sobraba 😛